నమ్మాలని అనిపించదు..

నీ చూపులతో నా మనసు.. దారి తప్పిందంటే...

నీ తీయని మాటల్లో.. నన్ను నేను మర్చిపోయానంటే..

నీ ఉపిరి వేగం లో నా శ్వాస లయ తప్పిందంటే...

కాని.. తిలక్ కవిత్వం లా...

అర్థరాత్రి గుండె క్రింద వినిపించే నీ నవ్వు..

వెన్నెల్లో పడుకొని.. రంగులు మారే మేఘాల్లో.. వెతికే నీ మోము...

లేత సన్నజాజి మొగ్గల్లో...గుర్తించే నీ పరిమళం..

నేను నీ వశం అయ్యానని నమ్మేలా చేస్తున్నాయి ప్రియా..

ప్రియా..

అర్థరాత్రి...గుర్తొచ్చే.. నీ స్పర్శ తాలుకు వెచ్చదనం...

నువ్వు ప్రేమగా పెట్టిన గోరుముద్దు ల్లోని తియ్యతనం...

నీ చేయి పట్టుకుని మౌనంగా కలిసి నడిచిన దారుల్లోని చల్లదనం..

ఏటి గట్టున..దూరంగా వెళ్ళే రైలు ని చూస్తూ..అల్లరి చేసిన చిన్నతనం..

ఇవ్వన్నీ...మౌనంగా చెక్కిన శిలలని తెలీక... సముద్రపు ఒడ్డున రాతలని నమ్మి... కాలం అనే అలలతో చేరిపెద్దామనుకుంటున్న నా మనసుని చూస్తుంటే జాలి గా ఉంది నేస్తమా..

i miss u..

అంటే నాకర్థం తెలీదు...
కాని...
నీతో నవ్విన నవ్వుల పరిమళం ఇంకా నన్ను చుట్టుముడుతుంది...
నీతో కలిసి పంచుకున్న వేదనల భారమంతా కన్నీటి చుక్కలా నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతుంది...
నీతో చేసిన అల్లరి... చిరు కొమ్మల సవ్వడి లా.. ఇంకా నాలో వినిపిస్తూనే ఉంది...
నీపై భుజం వాల్చిరాల్చిన కన్నీరంతా..వర్షం లా.. ఇంకా నన్ను తడుపుతూనే ఉంది....
నీ జ్ఞాపకమంతా..నా చేతిలో చేయి వేసి.. గట్టిగా పట్టుకుని ఇంకా దైర్యం ఇస్తూనే ఉంది...
ఇదంతా...ఈ భావన అంతా.. " missing" అంటే..

i miss u...
i miss u so much..

ఎందుకీ కాలం ఇంతగా పరిగెడుతుంది...
నిన్ను చుసిన క్షణాలని పదిలపరచుకోనీయకుండా...
ఎందుకీ వేగం ఇంతగా తొందర పెడుతుంది...
కళ్ళలో దాగున్న నీ రూపం నిలిచి పోనీయకుండా..
ఎందుకీ మౌనం ఇంతగా కట్టడి చేస్తుంది..
నీతో పలుకైనా మాట్లాడనీయకుండా......
ఎందుకీ ఎద ఇంతగా సవ్వడి చేస్తుంది...
నీ మాటని దరి చేయనీయకుండా..
ఊరించే దగ్గరి తనం..
వేదించే నీ మౌనం...
ఇంకెంతకాలం ప్రియతమా.....

ప్రియా....
నా ప్రేమని నీకివ్వాలంటే... దానిని అమృతంగా.. మలిచి అక్షయ పాత్రలో సమర్పిస్తాను ప్రియతమా..
ప్రతి బిందువు నీకే అంకితం చేసేందుకు.. ఎంత స్వీకరించినా.. ఇంకా పెరిగే నా ప్రేమ దాహం చూపించేందుకు....
ఎన్నటికీ తడి ఆరని..నా ప్రేమ ప్రవాహాన్ని తెలిపేందుకు...ప్రియతమా...

చుట్టూ అన్ని ఉన్నా...తెలియని శూన్యం నన్ను చుట్టుముడుతుంటే....
అందరు చెంతనే ఉన్నా... ఇంకెవరో కావాలని.. కళ్లు ఆత్రంగా చూస్తుంటే..
వెన్నెల రాదనీ ... తెలిసీ... ఆశగా అమావాస్య నాడు కూసే కోయిలనవుతుంటే....
కళ్ళలో... నీ రూపం కన్నీల్లుగా చెక్కిళ్ళపై...జాలువారుతుంటే...
మౌనంగా మాటలు..మైనంగా కరిగిపోతుంటే....
ఏమి చేయాలో.. తెలీట్లేదు ప్రియతమా.........

క్షమించుమా...

ప్రియా....

మౌనమే నీ సమాధానమా...

హింసించే చూపులే నీ వైనమా....

వెంటాడే నీ నిశబ్దమే నాకు నరకమా....

నిను అర్థం చేసుకోలేదనుకుంటే నన్ను క్షమించుమా..

నీవే ప్రాణమనుకున్న నన్ను విడిచి పెట్టకుమా...